From bvh Fri May 11 18:03:48 2001 From: Bart.Vanhauwaert@nowhere.be Subject: Re: arrogante Michel Newsgroups: be.politics References: <3AFBF574.22F5E092@rug.ac.be> Organization: User-Agent: tin/1.4.4-20000803 ("Vet for the Insane") (UNIX) (Linux/2.2.17-21mdksecure (i686)) Jeroen Coolsaet wrote: > gewoon een stelling: als dutroux binnen 55 jaar nog zou leven, mag hij van u dan > ook amnestie krijgen? Interessante vraag. Maar zowel de zaken Dutroux als die van de oorlogs- strijders zijn te geladen met politieke stellingen die niets met de misdaad in se te maken hebben. En het zijn die extra ladingen die de zaken onvergelijkbaar maken. Los daarvan is amnestie voor bijvoorbeeld de Oostfronters niet het ontkennen van bepaalde misdrijven (tegen de mensheid). Zowat na alle grote misdaden voor tegen de mensheid pleit men naast het veroordelen van de misdaden voor het toepassen van amnestie (Zuid-Afrika, Chili, Cambodja, Joegoslavie, de WO II nasleep in oa Frankrijk en Rwanda om er maar enkele te noemen). Het idee is dat meer dan het tot in de details uitspitten van wederzijdse verantwoordelijkheid (een onmogelijke zaak) de maatschappij nood heeft aan een zo breed mogelijke verzoening. Er is geen enkele objectieve reden te bedenken waarom dit wel opgaat voor al die voorbeelden die ik heb opgenoemd en niet voor de oud-fronters in Belgie. In het beste (recente) artikel over amnestie (dat van Mia Doornaert in de Standaard) stelt zij dat de collaboratie in Belgie geen amnestie verdient. Zij voert onder andere aan dat het helemaal niet duidelijk is of die collaboratie wel fundamenteel afstand genomen heeft van haar verleden. Meetingen zoals die van het SMF geven haar daarin gelijk. Maar we moeten daarnaast onderkennen dat de huidige politiek haar uiterste best doet om groeperingen zoals het SMF hun standpunt te laten radikaliseren. Het voortdurend ridiculariseren en niet inwilligen van deels legitieme eisen (zoals het X jaar na datum aanverwanten nog altijd financieel te straffen) is daar het beste voorbeeld van. Het signaal dat daaruit volgt is duidelijk : de Belgische politiek zal nooit verzoenende taal spreken, hoe zeer oostfronters ook hun fouten zouden blijven en blijven uitspreken en herhalen. In Belgie is amnestie daarnaast het voortdurende proces van de Vlaamse Beweging. Een rare zaak omdat steeds meer historisch feitenmateriaal duidelijk maakt dat collaboratie niet inherent aan de Vlaamse beweging was. Het heeft geen zin Franstaligen op Legrelle te wijzen en het heeft geen zin de radikale Vlaamse beweging erop te wijzen dat er ook geen amnestie komt voor Franstalige collaborateurs. De oogkleppen blijven. De realiteit is dat amnestie in Belgie losgekoppeld is geworden van fouten begaan in de oorlog. Amnestie is verworden tot het al dan niet legitiem zijn van de Vlaamse beweging. Amnestie is de Vlaamse beweging geworden. Het laat Franstalige politici toe hun afkeer tegen alles wat naar Vlaanderen ruikt op een politiek correcte en formeel niet racistische manier te uiten. En het is die identificatie die uiterst democratische mensen ertoe drijft om hun steun te betuigen aan organisaties waar de enige band het fout zijn in de oorlog was. cu bart